همیشه نفر دوم بودم...نفر دوم بودم...نفر دومی که تلخ ترین حالت روحیو داشته وداره....

تو درس ...تو کار... حتی تو عشق و دوس داشتن...خسته شدم از بس که........حس بدی دارم...حس پوچی...بی ارزشی...تنهایی در عین اینکه دورت شلوغه...حس نامریی بودن...اشک نداشتن...فقط نگاه کردن...فقط تو خودت ریختن.....حس بی پناه بودن....ترسیدن...ترسیدن... ترسیدن...

میگن ادما زمانی که یه چیزیو دارن اما میدونن مال اونا نیست تو دردناک ترین حالت ممکن زندگی میکنن...تو تلخ ترین حالت روحی...